پرش به محتوا

وایکینگ ها در بریتانیا .. انگلستان، ایرلند، اسکاتلند و ولز 2022

وایکینگ ها در بریتانیا اثر بسیار مهمی در تاریخ بریتانیا به جا گذاشتند که از نظر فرهنگی و زبانی تا حد زیادی بر بریتانیا تأثیر گذاشت.

در این پست در مورد تاریخچه وایکینگ ها در بریتانیا و چگونگی تثبیت و شکوفایی آنها صحبت خواهیم کرد.

وایکینگ ها در بریتانیا

درباره وایکینگ ها در بریتانیا

تهاجم وایکینگ ها به بریتانیا مراحل مختلفی را طی کرده است که از انگلستان شروع شده و از ایرلند و اسکاتلند می گذرد.

وایکینگ ها در انگلستان

وجود وایکینگ ها در بریتانیا با حمله به انگلستان شروع می شود که بیشترین تأثیر را در مقایسه با سایر پادشاهی ها داشت.

وایکینگ ها در سال 793 به انگلستان یورش بردند و به لیندیسفارن یورش بردند و استخوان های سنت کاتبرت را که در صومعه ای در آنجا نگهداری می شد، دزدیدند.

گروهی راهبان را کشتند و پولشان را گرفتند. در این حمله «عصر فتح وایکینگ ها» آغاز شد.

وایکینگ ها توانستند این کار را انجام دهند زیرا از کشتی های بلند استفاده می کردند.

در دهه آخر قرن هشتم، خشونت های زیادی در سواحل شمالی و غربی انگلستان وجود داشت، اما در مقیاس کوچک. تهاجم وایکینگ ها در شهرهای ساحلی انگلیس ادامه داشت. در حالی که اولین گروه های حمله کوچک بودند، تصور می شد که آنها برنامه های زیادی دارند.

زمستان بین سالهای 840 و 841 بود که نروژی ها بیرون رفتند. آنها در جزیره ای در سواحل ایرلند منتظر بودند. وایکینگ ها در اولین زمستان خود در بریتانیا در جزیره تانت در کنت اقامت داشتند.

این دومین بار در سال 854 بود که گروه مهاجمان برای زمستان در جزیره شپی در خور تیمز ماندند. در سال 864، آنها به تانت بازگشتند تا برای زمستان کمپ برپا کنند.

سال بعد، یک ارتش بزرگ بت پرست به رهبری برادران فلج، ایوار، هالفدان و اوب راگنارسون به شرق آنگلیا رسیدند. فرمانروای وایکینگ دیگری (گاترام) به آنها پیوست.

آنها سپس به نورثومبریا رفتند و یورک را تصرف کردند و نورس یورک را به شهر وایکینگ ها تبدیل کردند که در آن برخی از مردم به عنوان کشاورز و صنعتگر زندگی می کردند.

وایکینگ ها اکثر پادشاهی های انگلیسی را که در آن زمان در حالت هرج و مرج بودند، تصرف کردند. در جریان حمله برادران هالفدان به نورثومبریا، پسران رنجر و ایوار بی استخوان، پادشاه انگلیسی فورسد توسط برادران هالفدان به یک عروسک خیمه شب بازی تبدیل شد. این امر نورثامبریا را به خانه شمالی آنها تبدیل کرد.

“ارتش بزرگ تابستانی” در سال 870 به رهبری یک رئیس وایکینگ به نام باگسیک و پنج ارل به انگلستان آمد. کشور را تصاحب کردند. این نبرد بین نیروهای وایکینگ بود که تا سال 871 مسئولیت اکثریت انگلستان را بر عهده داشتند، زمانی که آنها قصد داشتند با کمک ارتش بت پرست بزرگ به پادشاهی وسکس حمله کنند.

افراد باگسیک و نیروهای هالفدان سعی کردند آنها را (که قبلاً بیشتر انگلستان را از سنگر خود در نورس یورک فتح کرده بودند) متوقف کنند.

باجسک و ارل در نبرد اشداون در 8 ژانویه 871 کشته شدند که این دو کشته شدند. در نتیجه، بسیاری از وایکینگ ها به شمال انگلستان بازگشتند و یورک اسکاندیناوی پایتخت پادشاهی وایکینگ ها شد. اما آلفرد کبیر توانست آنها را بیرون کند. پس از شکست دادن حملات وایکینگ ها در مرز، آلفرد و جانشینانش توانستند یورک را که در ساحل بود، تصرف کنند.

در نتیجه پیروزی اریک بلادکس بر یورک در سال 947، موج جدیدی از وایکینگ های نروژی وارد انگلستان شد. کانوت کبیر، که از سال 1016 تا 1035 حکومت کرد، وایکینگ ها را در دانمارک نگه داشت، اما قدرت جانشینان او با یک سری نبردهای جانشینی کاهش یافت.

Thingmen گروهی از وایکینگ ها در سال 1012 بود که برای پادشاه انگلستان جنگیدند. این گروه «مردان چیز» نام داشت. از سال 1012 تا 1066، آنها مالیات دانیون را دریافت کردند، که قرار بود از آمدن وایکینگ ها برای حدود دو دهه جلوگیری کند. هنگامی که انگلیسی ها در نبرد استمفورد بریج در سال 1066 پیروز شدند، وایکینگ ها قدرت خود را از دست دادند.

نوزده روز پس از آن، نورمن ها به انگلستان آمدند. نورمن ها با نروژی هایی هستند که ارتش انگلیس را در نبرد هستینگز کشته و فلج کردند.

وایکینگ ها در انگلستان

وایکینگ ها در ایرلند

وایکینگ ها واترفورد، کورک، دوبلین و لیمریک را در ایرلند ساختند. وایکینگ ها و اسکاندیناوی ها به ایرلند نقل مکان کردند و با مردم بومی مخلوط شدند. در ادبیات ایرلند و بریتانیا و همچنین در کارهای دستی و الگوهای تزئینی نشان داده شد که فرهنگ نورس اهمیت دارد.

وایکینگ ها در بازارهای ایرلندی دوبلین تجارت می کردند. منسوجاتی از انگلستان، بیزانس، ایران و آسیای مرکزی در حفاری ها یافت شد. در قرن یازدهم بسیاری از مردم خارج از دیوارهای دوبلین زندگی می کردند.

در سال 795، وایکینگ ها به صومعه های ساحل غربی ایرلند قبل از حرکت به بقیه ساحل حمله کردند. در شمال و شرق جزیره، بیشتر طوفان رخ داده است.

این حملات ابتدا توسط گروه های کوچک وایکینگ ها که بسیار متحرک بودند رهبری می شد. در سال 830، این گروه ها از ناوگان عظیمی از کشتی های وایکینگ تشکیل شده بودند. در حدود سال 840، وایکینگ ها شروع به ساختن سنگرهای طولانی مدت در ساحل دریا کردند تا بتوانند در آنجا بمانند.

دوبلین برای مدت طولانی مهمترین مستعمره بود. زمانی که وایکینگ ها در اطراف بودند، ایرلندی ها به آنها عادت کردند و گاهی اوقات از طریق ازدواج با یکدیگر متحد می شدند.

120 کشتی وایکینگ در سال 832 وجود داشت، زمانی که آنها به بخش های شمالی و شرقی سواحل شمالی و شرقی ایرلند امروزی حمله کردند. به گفته برخی افراد، تعداد مهاجمان افزایش یافت زیرا حاکمان اسکاندیناوی آماده بودند تا با نیروی نظامی به سواحل غربی ایرلند حمله کنند.

حملات به ایرلند بر خلاف تهاجمات قبلی که فقط به سواحل می رسید از اواسط قرن نهم آغاز شد (830). رودخانه های قابل کشتیرانی این امکان را فراهم کردند. پس از سال 840، وایکینگ ها سنگرهای زیادی در سراسر ایرلند ساختند که موقعیت خوبی داشتند.

در سال 838 پس از میلاد، یک ناوگان کوچک وایکینگ به ایرلند در ایرلند شرقی آمد. وایکینگ ها یک ایستگاه دریایی مستحکم ساختند. ایرلندی ها آن را پایگاه دریایی مستحکم می نامیدند زیرا بسیار قوی بود.

این قانون را قانون دوبلین می نامیدند. پس از این مدت، ایرلندی ها و وایکینگ ها حدود 40 سال با هم جنگیدند. وایکینگ ها همچنین پایگاه های دریایی را در کورک، لیمریک، وکسفورد و وکسفورد مستحکم کردند. وایکینگ ها برای دور زدن منطقه از رودخانه اصلی و شاخه های آن بالا و پایین رفتند.

وایکینگ ها در ایرلند

نبرد کلونترف

نبرد بین وایکینگ ها و ارتش ایرلندی به رهبری پادشاه برایان بورو در 23 آوریل 1014 در کلونترف رخ داد. این یکی از آخرین مبارزات عالی وایکینگ ها بود.

هنگامی که مردم در مورد نبرد کلونترف در ادبیات ایرلندی و وایکینگ ها مطالعه می کردند، آن را نبردی بین نیروهای طبیعی و ماوراء طبیعی می دانستند. به عنوان مثال، جادوگران، اجنه و شیاطین بودند که در این متون ذکر شده است.

وایکینگ ها در اسکاتلند

گفته می شود که وایکینگ ها برای اولین بار در سال 794 در جزیره ایونا، یک سال پس از تسلط بر جزیره لیندیسفارن در نورثومبریا، سعی کردند وارد اسکاتلند شوند. سوابق بسیار کمی در این مورد وجود دارد.

در سال 839، یک ناوگان عظیم اسکاندیناوی از رودخانه‌های تای و ایرن شنا کرد و به قلب پادشاهی پیکت فورتای، جایی که پیکت‌ها در آن زندگی می‌کردند، رفت.

نروژی ها در اواسط قرن نهم، زمانی که وایکینگ ها به این منطقه آمدند، خانه هایی در شتلند، اورکنی (شمال)، هبریدها، جزیره من و بخش هایی از اسکاتلند ایجاد کرده بودند.

در هبرید و انسان، مهاجران نورس کمی با مردم گیلیک (نگاه کنید به مردم گیلیک نوردیک) مخلوط شدند. ارل های محلی، که قبلا ناخدای کشتی وایکینگ های محلی یا رهبران نظامی بودند، این مناطق را اداره می کردند. از سوی دیگر، ارل اورکنی و شتلند مدعی مالکیت و اداره آن بودند.

در طول سال 875، پادشاه هارالد فایررر یک نیروی دریایی را از نروژ به اسکاتلند هدایت کرد. زمانی که او سعی کرد نروژ را متحد کند، بسیاری از افرادی که او را دوست نداشتند به جزایر پناه بردند.

آنها علاوه بر غارت جاهای دیگر، به نروژ نیز حمله کردند که چندان مورد پسندشان نبود. او ناوگانی ساخت و شورشیان را شکست داد و کنترل ارل هایی را که به ایسلند فرار کرده بودند به دست آورد. در نهایت، او بیش از نروژ حکومت کرد. او همچنین بر بخش هایی از اسکاتلند حکومت می کرد.

اغلب در اسکاتلند، سال 1266 به عنوان پایان واقعی عصر وایکینگ ها تصور می شود.

در سال 1263، هاکون چهارم، پادشاه نروژ، ناوگانی از کشتی ها را از نروژ و اورکنی در پاسخ به حمله اسکاتلندی ها به اسکای به سواحل غربی فرستاد. کشتی های Magnus III، Magnus و Dougal از جزیره من با کشتی او در تماس بودند که با ناوگان آنها نیز تماس برقرار کرد.

پس از شکست مذاکرات صلح، نیروهای او با اسکاتلندی ها در لارگس در آیرشایر جنگیدند. اگرچه این مبارزه طولانی شد، اما به این معنی بود که اسکاندیناوی ها امسال دیگر نمی توانند حمله کنند. در طول زمستان، هاکون در حالی که در اورکنی خواب بود درگذشت. پسرش مگنوس پادشاهی انسان و جزایر و تمام جزایر اسکاتلند را از طریق معاهده پرث به الکساندر سوم داده بود.

کریستین اول پادشاه دانمارک اورکنی و شتلند را رها کرد تا جهیزیه دخترش را که قرار بود با جیمز سوم اسکاتلند ازدواج کند در سال 1468 تامین کند.

ارل های اورکنی و شتلند این مناطق را اداره می کردند و تا آن زمان تحت حاکمیت نروژ بودند. هنگامی که چارلز دوم قانون 1669 را امضا کرد، به قول خود مبنی بر آوردن اورکنی و شتلند به پادشاهی خود عمل کرد. او گفت که آنها از هرگونه “انحلال اراضی اعلیحضرت” مستثنی خواهند شد و اکنون رسماً بخشی از بریتانیا هستند.

وایکینگ ها در اسکاتلند

وایکینگ ها در ولز

وایکینگ ها به اندازه انگلستان ولز را تصرف نکردند.

وایکینگ ها به سمت جنوب، نزدیک سنت دیوید، هاورفوردوست و جاهای دیگر حرکت کردند. هنوز هم می توان خانه های قدیمی اسکاندیناوی را در اسکوخولم، اسکومر، و سوانسی و همچنین در جاهای دیگر پیدا کرد.

اما وایکینگ‌ها بر پادشاهی‌های ولز که بر فراز تپه‌ها بودند، غلبه نکردند، همانطور که برخی فکر می‌کردند.

وایکینگ ها در ولز