Przemysł stalowy w Wielkiej Brytanii 2026: co naprawdę się zmienia (i dlaczego to ma znaczenie)

Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda znajomo: huty, statystyki, stare narracje. A jednak pod powierzchnią brytyjskiego przemysłu stalowego w 2026 roku dzieje się coś, co umyka nagłówkom.

Ciche inwestycje, zmiany właścicielskie i nowe role w łańcuchach dostaw układają się w wzór, który dopiero teraz zaczyna być widoczny. Czas odsłonić, co naprawdę się zmienia — i dlaczego to ma znaczenie.

Prawda jest znacznie bardziej niewygodna (i ciekawsza): stal w Wielkiej Brytanii nie znika. Ona się przestawia. Z wysokoemisyjnych pieców hutniczych na elektryczne piece łukowe. Z importu surowców na recykling. Z taniej masy na strategiczny materiał bezpieczeństwa państwa.

Jeśli pracujesz w budownictwie, przemyśle, logistyce albo po prostu chcesz zrozumieć, dokąd idzie brytyjska gospodarka – ten tekst jest dla Ciebie.

Przemysł stalowy UK w liczbach (2026)

Zacznijmy od faktów, nie opinii.

W 2024 roku brytyjski sektor stalowy wytworzył 5,6 mln ton stali surowej, zatrudniał bezpośrednio około 37 000 osób i wniósł £1,7 mld GVA do gospodarki. To około 0,1% PKB – niewiele na papierze, ale krytycznie dużo w łańcuchach dostaw.

Na przełomie 2025/2026 rząd Wielkiej Brytanii potwierdził pakiet wsparcia do £2,5 mld na odbudowę i dekarbonizację sektora stalowego, finansowany m.in. przez National Wealth Fund.

Port Talbot: koniec starej stali, początek nowej

Jeśli jest jedno miejsce, które symbolizuje zmianę, to jest nim Port Talbot (Walia).

W 2024 r. zamknięto tam tradycyjne wielkie piece. W 2025 r. zatwierdzono budowę jednego z największych elektrycznych pieców łukowych (EAF) na świecie. W 2026 r. trwają intensywne prace przygotowawcze. Uruchomienie planowane jest na koniec 2027 r.

Inwestycja: £1,25 mld, z czego £500 mln pochodzi bezpośrednio od rządu UK. Redukcja emisji CO₂: ~90% względem poprzedniej technologii.

To nie jest „ratowanie przeszłości”. To budowa nowego modelu hutnictwa opartego na złomie stalowym i energii elektrycznej.

British Steel Scunthorpe: stal jako sprawa państwowa

Scunthorpe to ostatni zakład w UK produkujący stal pierwotną z rudy żelaza.

W 2025 r. rząd przyjął Steel Industry (Special Measures) Act, przejmując de facto kontrolę operacyjną nad zakładem. Do końca 2025 r. przekazano około £274 mln na utrzymanie produkcji, wynagrodzenia i surowce.

Dlaczego? Bo bez Scunthorpe Wielka Brytania byłaby jedynym krajem G7 bez zdolności produkcji stali pierwotnej.

W czerwcu 2025 r. British Steel podpisał kontrakt z Network Rail o wartości £500 mln na dostawę 337 000 ton szyn w ciągu 5 lat – to realny popyt, nie polityczne hasła.

Firmy produkujące stal i lokalizacje

Mapa brytyjskiej stali w 2026 r. jest bardziej rozproszona – i bardziej wyspecjalizowana.

• Steel Benders Middlesbrough – precyzyjne gięcie i formowanie stali konstrukcyjnej.
• British Steel – Scunthorpe – szyny, profile, stal pierwotna.
• Liberty Steel Rotherham & Wednesbury – stale specjalne i inżynieryjne.
• Cleveland Steel Thirsk – stal i zrównoważone praktyki produkcyjne.

Rury, blachy, druty: stal, której nie widać

Większość brytyjskiej stali nie trafia na pierwsze strony gazet. Trafia do rur, blach i komponentów.

Zrównoważony rozwój: nie marketing, tylko konieczność

W 2026 r. stal w UK jest ściśle powiązana z polityką klimatyczną, CBAM i zamówieniami publicznymi.

Elektryczne piece łukowe, recykling złomu i zielona energia to nie „opcje”. To warunek przetrwania na rynku europejskim.

Dlaczego to wszystko ma znaczenie?

Bo stal nie jest już tylko surowcem.

Jest elementem bezpieczeństwa państwa, infrastruktury krytycznej i transformacji energetycznej. To dlatego rząd UK w 2026 r. nie pyta już „czy ratować stal”, ale „jaką stal chcemy produkować”.

I to zmienia wszystko.