Przejdź do treści

Wikingowie w Wielkiej Brytanii … Anglia, Irlandia, Szkocja i Walia 2022

Wikingowie w Wielkiej Brytanii odcisnęli bardzo ważne piętno na historii tego kraju, wpływając w dużym stopniu na jego kulturę i język.

W tym poście opowiemy o historii wikingów w Wielkiej Brytanii, o tym jak się osiedlili i jak prosperowali.

Wikingowie w Wielkiej Brytanii

O Wikingach w Wielkiej Brytanii

Inwazja wikingów na Wielką Brytanię miała wiele różnych etapów, począwszy od Anglii, poprzez Irlandię i Szkocję.

Wikingowie w Anglii

Istnienie wikingów w Brytanii rozpoczyna się od inwazji na Anglię, która miała największy wpływ w porównaniu z innymi królestwami.

Wikingowie najechali Anglię w 793 roku, szturmując Lindisfarne i kradnąc kości świętego Cuthberta, które były przechowywane w tamtejszym klasztorze.

Grupa ludzi zabiła mnichów i zabrała ich pieniądze. W tym ataku rozpoczęła się „era podboju wikingów”.

Wikingowie byli w stanie to zrobić, ponieważ używali wysokich statków.

W ostatniej dekadzie VIII wieku na północnych i zachodnich wybrzeżach Anglii dochodziło do wielu aktów przemocy, ale na niewielką skalę. Inwazje wikingów nie ustawały w najazdach na angielskie nadmorskie miasta. Choć pierwsze grupy najazdowe były niewielkie, sądzono, że mają wiele planów.

To była zima między 840 a 841 rokiem, kiedy Norwegowie wyszli. Czekali na wyspie u wybrzeży Irlandii. Podczas swojej pierwszej zimy w Wielkiej Brytanii wikingowie zatrzymali się na wyspie Thanet w hrabstwie Kent.

Po raz drugi w 854 r. grupa najeźdźców zatrzymała się na zimę na wyspie Shepey w ujściu Tamizy. W 864 r. wrócili do Thanet, by rozbić obóz na zimę.

W następnym roku, ogromna armia pogańska pod wodzą kalekich braci Ivara, Halfdana i Ob Ragnarsona przybyła do Anglii Wschodniej. Dołączył do nich kolejny władca wikingów (Gathram).

Następnie udali się do Northumbrii i przejęli York, tworząc Norse York, miasto wikingów, gdzie niektórzy ludzie żyli jako rolnicy i rzemieślnicy.

Wikingowie przejęli większość angielskich królestw, które w tym czasie były w stanie chaosu. Podczas ataku braci Halfdan na Northumbrię, synów Rangera i Ivara bez kości, angielski król Forced został przez nich uczyniony zwykłą marionetką. W ten sposób Northumbria stała się ich północnym domem.

Wielka Armia Letnia” przybyła do Anglii w 870 roku, prowadzona przez wodza Wikingów o imieniu Bagsick i Pięciu Earlów. Przejęli władzę w kraju. Była to walka pomiędzy siłami Wikingów, którzy władali większością Anglii do 871 roku, kiedy to planowali najazd na Królestwo Wessex z pomocą Wielkiej Armii Pogańskiej.

Próbowali ich powstrzymać ludzie Bagsicka i siły Halfdana (który już wcześniej podbił znaczną część Anglii ze swojej twierdzy w norweskim Yorku).

Bajsek i hrabia zginęli w bitwie pod Ashdown 8 stycznia 871 r., kiedy to obaj zostali zabici. W rezultacie wielu wikingów powróciło do północnej Anglii, a skandynawski York stał się stolicą królestwa wikingów. Ale Alfred Wielki był w stanie ich wypędzić. Po pokonaniu najazdów Wikingów na granicy, Alfred i jego następcy byli w stanie przejąć York, który znajdował się na wybrzeżu.

W wyniku zwycięstwa Eryka Bloodaxe’a nad Yorkiem w 947 r. do Anglii napłynęła nowa fala norweskich wikingów. Kanut Wielki, który rządził od 1016 do 1035 r., utrzymał wikingów w Danii, ale władza jego następców została ograniczona przez serię bitew o sukcesję.

Thingmen był grupą Wikingów w 1012 roku, którzy walczyli dla króla Anglii. Grupa ta została nazwana „Thingmen”. Od 1012 do 1066 roku byli oni obciążeni podatkiem Danion, który miał powstrzymać Wikingów przed nadejściem na około dwie dekady. Kiedy Anglicy wygrali bitwę pod Stamford Bridge w 1066 roku, wikingowie stracili władzę.

Dziewiętnaście dni po tym wydarzeniu do Anglii przybyli Normanowie. Normanowie są spokrewnieni z Norwegami, którzy zabili i sparaliżowali armię angielską w bitwie pod Hastings.

Wikingowie w Anglii

Wikingowie w Irlandii

Wikingowie zbudowali w Irlandii Waterford, Cork, Dublin i Limerick. Wikingowie i Skandynawowie przybyli do Irlandii i wymieszali się z rdzenną ludnością. W literaturze irlandzkiej i brytyjskiej, a także w rękodziele i wzorach dekoracyjnych, widać było, że kultura nordycka jest ważna.

Wikingowie robili interesy na irlandzkich rynkach w Dublinie. Podczas wykopalisk znaleziono tekstylia z Anglii, Bizancjum, Persji i Azji Środkowej. W XI wieku wielu ludzi żyło już poza murami Dublina.

W 795 r. wikingowie napadli na klasztory na zachodnim wybrzeżu Irlandii, po czym ruszyli na resztę wybrzeża. W północnej i wschodniej części wyspy uderzyła największa część burzy.

Ataki te były najpierw prowadzone przez małe grupy wikingów, którzy byli bardzo mobilni. W 830 roku grupy te składały się z ogromnych flot statków wikingów. Około 840 roku Wikingowie zaczęli budować na wybrzeżu morskim długotrwałe twierdze, w których mogli pozostać.

Dublin przez długi czas był najważniejszą kolonią. Kiedy wikingowie byli w pobliżu, Irlandczycy przyzwyczaili się do nich i czasami zawierali sojusze poprzez małżeństwa.

W 832 r. było 120 statków Wikingów, którzy najechali północne i wschodnie wybrzeża dzisiejszej Irlandii. Według niektórych osób liczba najeźdźców wzrosła, ponieważ władcy skandynawscy byli gotowi zaatakować zachodnie wybrzeża Irlandii siłą militarną.

Ataki na Irlandię rozpoczęły się w połowie IX wieku, w przeciwieństwie do poprzednich najazdów, które dotarły tylko do wybrzeży (830). Umożliwiły to żeglowne rzeki. Po 840 r. Wikingowie zbudowali w Irlandii wiele twierdz, które były dobrze ulokowane.

W 838 r. n.e. mała flota Wikingów przybyła do Irlandii Wschodniej. Wikingowie zbudowali ufortyfikowaną stację morską. Irlandczycy nazywali ją ufortyfikowaną bazą morską, ponieważ była bardzo silna.

Zasada ta została nazwana zasadą dublińską. Po tym czasie Irlandczycy i Wikingowie walczyli przez około 40 lat. Wikingowie ufortyfikowali również bazy morskie w Cork, Limerick i Wexford. Wikingowie pływali w górę i w dół głównej rzeki i jej odnóg, aby poruszać się po okolicy.

Wikingowie w Irlandii

Bitwa pod Clontarf

Bitwa między Wikingami a armią irlandzką dowodzoną przez króla Briana Borougha miała miejsce 23 kwietnia 1014 r. pod Clontarf. Była to jedna z ostatnich wielkich walk Wikingów.

Kiedy ludzie czytali o bitwie pod Clontarf w literaturze irlandzkiej i wikingów, widzieli w niej walkę między siłami naturalnymi i nadprzyrodzonymi. Na przykład, były czarownice, gobliny i demony, które są wymienione w tej literaturze.

Wikingowie w Szkocji

Mówi się, że Wikingowie próbowali po raz pierwszy przedostać się do Szkocji w 794 r. na wyspie Iona, rok po tym, jak przejęli wyspę Lindisfarne w Northumbrii. Jest bardzo mało zapisów na ten temat.

W 839 roku ogromna skandynawska flota popłynęła rzekami Tai i Irne do serca piktyjskiego królestwa Fortray, gdzie mieszkali Piktowie.

Norwegowie założyli swoje domy na Szetlandach, Orkadach (Północnych), Hebrydach, Wyspie Man i części Szkocji w połowie IX wieku, kiedy to Wikingowie przybyli na te tereny.

Na Hebrydach i Man osadnicy nordyccy wymieszali się nieco z ludnością gaelicką (zob. nordyccy Gaelici). Terytoriami tymi zarządzali lokalni hrabiowie, którzy byli kapitanami statków lokalnych wikingów lub przywódcami wojskowymi. Z drugiej strony, hrabia Orkadów i Szetlandów twierdził, że jest jego właścicielem i zarządcą.

W roku 875, król Harald Firerer poprowadził siły morskie z Norwegii do Szkocji. Kiedy próbował zjednoczyć Norwegię, wielu ludzi, którzy go nie lubili, schroniło się na wyspach.

Oprócz plądrowania innych miejsc, próbowali również zaatakować Norwegię, która bardzo im się nie podobała. Zbudował flotę i pokonał buntowników, przejmując kontrolę nad hrabiami, którzy uciekli do Islandii. W końcu rządził nie tylko Norwegią. Władał również częścią Szkocji.

Często w Szkocji uważa się, że rok 1266 jest prawdziwym końcem epoki wikingów.

W 1263 r. norweski król Haakon IV wysłał flotę statków z Norwegii i Orkadów na zachodnie wybrzeże w odpowiedzi na najazd Szkotów na Skye. Okręty Magnus III, Magnus i Dougal z wyspy Man były w kontakcie z jego okrętem, który nawiązał kontakt również z ich flotami.

Po załamaniu się rozmów pokojowych, jego oddziały walczyły z Szkotami pod Largs w Ayrshire. Choć walka trwała długo, oznaczało to, że Skandynawowie nie będą mogli w tym roku ponownie najechać. W zimie Haakon zmarł podczas snu na Orkadach. Jego syn Magnus przekazał Królestwo Człowieka i Wysp oraz wszystkie wyspy szkockie Aleksandrowi III na mocy traktatu z Perth.

Król Christian I z Danii zrezygnował z Orkadów i Szetlandów, aby zabezpieczyć posag swojej córki, która miała poślubić Jakuba III ze Szkocji w 1468 roku.

Hrabiowie Orkadów i Szetlandów zarządzali tymi obszarami, które do tego czasu znajdowały się pod panowaniem Norwegii. Kiedy Karol II podpisał ustawę z 1669 roku, dotrzymał obietnicy, że Orkady i Szetlandy wejdą w skład jego królestwa. Powiedział, że będą one wyłączone z jakiegokolwiek „rozwiązania ziem Jego Królewskiej Mości” i są teraz oficjalnie częścią Zjednoczonego Królestwa.

Wikingowie w Szkocji

Wikingowie w Walii

Wikingowie nie opanowali Walii w takim stopniu jak Anglii.

Wikingowie przenieśli się na południe, w okolice St. David, Haverfordwest i innych miejsc. Wciąż można znaleźć stare nordyckie domy w Skokholm, Skomer i Swansea, a także w innych miejscach.

Ale Wikingowie nie najechali na walijskie królestwa, które znajdowały się na szczytach wzgórz, jak niektórzy myśleli, że to zrobią.

Wikingowie w Walii